Bij het gebruik van MMS wordt er chloordioxide geproduceerd en naar de rode bloedcellen gedistribueerd. Chloordioxide is de meest effectieve en intelligente doder van pathogene organismen.

Chloordioxide en chloor zijn verschillende stoffen. Chloor (Cl) is een chemisch element. In een geïoniseerde vorm, maakt het deel uit van gewoon zout (natriumchloride) en andere bestanddelen en vormt een noodzakelijk onderdeel in de meeste levensvormen, inclusief die van de mens.
Het is een krachtige oxidant, het vormt de grootste, geïoniseerde oplossing in zeewater en vormt heel gemakkelijk verbindingen met bijna ieder ander element, inclusief natrium om zoutkristallen te vormen en met magnesium, voor de vorming van magnesium chloride. Chloordioxide is een chemische verbinding, bestaande uit één chloor ion en twéé zuurstof ionen.

Werking Chloordioxide
 

Oxidanten zijn chemische verbindingen die, via een chemische reactie, gemakkelijk elektronen kunnen opnemen van elektronen donoren. Ten opzichte van chloordioxide, zijn alle pathogene organismen elektronen donoren ! Dit is een cruciale feit.

Chloordioxide wordt ter plekke geproduceerd omdat het zeer explosief is en niet vervoerd kan worden. Het explosieve karakter van chloordioxide vormt echter de sleutel tot zijn effectiviteit als vernietiger van pathogenen !
Chloordioxide wordt ook in ziekenhuizen en drinkwatervoorzieningen gebruikt voor ontsmetting .
In tegenstelling tot chloor is chloordioxide niet kankerverwekkend. Chloordioxide is officieel goedgekeurd door het Instituut voor Milieu Bescherming, voor het veilig en effectief vernietigen van pathogene organismen en besmettelijke ziektes als Anthrax. U begrijpt nu wel, dat chloordioxide effectief is.

Bij sommige toepassingen wordt er een voor de mens zeer schadelijke hoge concentratie chloordioxide gebruikt, variërend tussen de 500 en 6000 Parts Per Million (deeltjes per miljoen).
Tijdens het MMS protocol wordt er circa 1 ppm geproduceerd. Het MMS gebruik voor het verwijderen van pathogene organismen is dus volkomen veilig .

MMS is Natriumchloriet, NaClO2. Als er citroenzuur, een activator, aan MMS wordt toegevoegd ontstaat er chloordioxide
Dit zwakke (citroen)zuur functioneert als een ontstekingsmechanisme, door de PH waarde (zuurgraad) van chloordioxide te verlagen, zonder deze tot ontploffing te brengen. De natuurlijke PH waarde van natriumchloriet is 13. De toevoeging van azijn, citroensap of citroenzuur vormt ongeveer 3 mg onstabiele, doch onschuldige chloordioxide.
De explosieve kracht van chloordioxide voorkomt, dat de schadelijke organismen een weerstand kunnen opbouwen. De schadelijke organismen worden direct vernietigd, wanneer ze in contact komen met chloordioxide. Dit terwijl gezonde cellen en goedaardige bacteriën ongemoeid worden gelaten. Normale hoeveelheden zuurstof als oxidant in de bloedbaan zijn niet in staat om alle pathogenen te vernietigen, maar door de aanwezigheid van chloordioxide wordt het een volkomen ander verhaal.  Zelfs één enkel Chloordioxide-atoom „explodeert“, wanneer het met een geschikt object samenkomt, bijvoorbeeld met een ziektekiem in het lichaam of iets anders, dat een hogere zuurgraad dan het menselijke lichaam heeft. Een explosie is niets anders dan een chemische reactie, waarbij energie vrijkomt.

Wanneer een Chloordioxide-ion op een ziektekiem stoot, neemt het vijf elektronen op, wat onmiddellijk tot een oxidatie, dus een explosie, leidt. Het schadelijke organisme, dat als een onvrijwillige elektronen donor fungeert, wordt door de elektronen overdracht aan chloordioxide, alsmede door de vrijkomende energie, direct onschadelijk gemaakt. De voormalige pathogeen verandert door het oxidatieproces van de chloorion, in een onschuldig zout.

Wanneer een Chloordioxide-ion op een ziektekiem stoot, neemt het vijf elektronen op, wat onmiddellijk tot een oxidatie, dus een explosie, leidt. Het schadelijke organisme, dat als een onvrijwillige elektronen donor fungeert, wordt door de elektronen overdracht aan chloordioxide, alsmede door de vrijkomende energie, direct onschadelijk gemaakt. De voormalige pathogeen verandert door het oxidatieproces van de chloorion, in een onschuldig zout.  
Het is dus de Chloordioxide-ion (de combinatie uit chloor en zuurstof), dat zo nuttig en honderd keer effectiever is dan zuurstof alleen. Chloordioxide levert elektronen, maar geen zuurstof. In principe is het Chloordioxide en niet de zuurstof het oxidatiemiddel.

Chloordioxide is door de”American Society of Analytical Chemists”(Amerikaanse Organisatie van Analytische Chemici) uitgeroepen tot de meest krachtige pathogenen bestrijder. Door het gehele lichaam, overal waar chloordioxide ionen via de rode bloedcellen worden getransporteerd en in aanraking komen met pathogenen, verliezen zij hun elektronen en houden op te bestaan. De met chloordioxide gewapende cellen ontploffen alleen bij aanraking met pathogenen, schadelijke bacteriën, virussen, giftige stoffen, zware metalen en parasieten.

Al deze schadelijke stoffen bezitten PH waarden, die buiten het lichamelijk spectrum van de normale gezondheid vallen. Al deze pathogenen zullen tevens een positieve ionische lading bezitten. Cellen gewapend met chloordioxide, zullen géén goedaardige bacteriën of gezonde cellen oxideren, aangezien zij een PH waarde bezitten van 7 of meer ( 7.5 ideale waarde) en een negatieve ionenlading hebben. Chloordioxide ionen oxideren (verdampen) alle zieke cellen, alles met een zurig karakter en met een positieve ionenlading.

Indien de chloordioxide ionen niet in aanraking komen met pathogenen of andere toxinen, zullen deze tot keukenzout vervallen en in een aantal gevallen hypochloor zuur, dat óók door het lichaam kan worden gebruikt.